X
تبلیغات
وکیل جرایم سایبری
زمان ثبت : شنبه 31 شهریور 1397 در ساعت 00:33 ~ چاپ مطلب
نویسنده : فرانچسکا
عنوان :

Who wants to live forever?

@Denis Zilber


در هفته ای که گذشت خیلی اتفاقی خبرهای مختلفی در شبکه های علمی  راجع به تلاش افراد مختلف در به ثمر رساندن پروژه های جاودانگی انسان و عمر ابدی، شنیدم. یکی از این پروژه ها متعلق به یک فرد ثروتمند بود که افرادی را به خدمت گرفته بود تا راز جاودانگی را برایش کشف کنند. بیشتر از اینکه این خبرها برایم جالب باشند ترسناک بودند. انگار که دیگر از قالب داستان های علمی تخیلی و فانتزی درآمده و دارند مسیر خود را طی میکنند تا فرم واقعیت به خود بگیرند. اولین چیزی که از شنیدن این خبرها به ذهنتان میرسد، چیست؟ اولین چیزی که به ذهن من می رسد پیوند جاودانگی انسان با تمام بدمن های داستان های علمی و تخیلی است. تمام افراد شروری که به دنبال اکسیر حیات و چشمه جاودانگی بودند. جالبتر اینکه هدف این پروژه ها هم مثل خیلی چیزهای دیگر به پای ما عوام الناس بدبخت نوشته می شود. این کار با هدف یافتن راهی برای درمان بیماری ها و بهبود کیفیت زندگی مردم انجام می شود. خوب یک لحظه فکر کنیم که تیر این دانشمندان به هدف بخورد و اکسیر جاودانگی را بیابند. چه می شود؟ آیا سرمایه داران و سیاستمداران که عروسک های خیمه شب بازی آن ها هستند اجازه می دهند این اکسیر به دست مثلا بیماران یا عوام برسد؟ خیر. هرگز. در اینصورت دیگر نه تنها کره زمین بلکه کهکشان راه شیری هم جوابگوی جمعیت ما آدمیان نخواهد بود. از طرفی آب و غذا را چه کنیم؟ همین الان هم خیلی ها به آب سالم دسترسی ندارند و صد البته مشکل غذا هم در بسیاری از نقاط به شکل بحرانی است. پس این اکسیر هم  بلایی خواهد بود برای ما مردمان و جاودانگی اش تنها برای بدمن های دنیای واقعی است. آن هایی که الان هم برایمان می برند و می دوزند و ما باید لباس بدقواره شان را به تنمان کنیم. بلایی خواهد شد مثل بمب اتم که ایکاش اوپنهایمر مغزش یخ می زد و هیچوقت پروژه ساخت اولین بمب اتمی که بر هیروشیما فروریخت را رهبری نمی کرد. 

حال فکر کنید که همه چیز خوب پیش می رود و این اکسیر بدون هیچ تبعیضی در دسترس همه قرار می گیرد. فرض کنیم شما حق انتخاب دارید که آن را بخورید و جاودانه شوید یا نخورید و میرا باقی بمانید. ولی این شانس فقط یک بار به شما داده می شود. شما کدام را انتخاب می کنید؟ میرایی یا نامیرایی؟

وقتی به این فکر می کردم که دلم می خواهد عمر ابدی داشته باشم یا نه، یاد کتاب همه میمیرند از سیمون دوبوار افتادم. قهرمان کتاب عمر ابدی داشت و اولش از این بایت خوشحال بود ولی بعد از یک مدت برایش شبیه یک نفرین شد و تنها آرزویش این بود که بمیرد. ما انسان ها موجودات تنوع طلبی هستیم. عمر ابدی با فلسفه وجودی ما همخوانی ندارد، حداقل در این مرحله از تکامل. بعد از مدتی مثل قهرمان کتاب سیمون ازش خسته می شویم. همان طور که از خیلی چیزهای دیگر در زندگی روزمره مان خسته  می شویم  و برایمان عادی می شوند. این هم مثل همان هاست. حتی الف های رمان ارباب حلقه ها هم که عمر جاودان داشتند از یک جایی به بعد از زندگی خسته می شدند و رهایش می کردند.

حال شما کدام را انتخاب می کنید؟ میرایی یا نامیرایی؟


پ.ن1: عنوان آهنگی به همین نام از گروه راک انگلیسی Queen.

پ.ن2: خوب پاترهد ها در چه حالید؟ از طریق اینستا در جریان روند پیشرفت بعضی هاتون هستم. امیدارم بقیتون هم هنوز کار رو دنبال کنید. خوب  بریم سراغ قسمت چهارم.

این هم برخی از اصطلاحات فصل سوم:

coat of arms: نشان یا علامت خانوادگی 

every now and then: گهگاهی

sharp turn: پیچ تند  و ناگهانی

bolt upright: صاف نشستن

tiptoe through the tulips: نام یک آهنگ  

پ.ن 3: آهنگ tiptoe through the tulips رو تو یوتیوب دیدم، خداییش رو اعصاب بود آهنگش  واقعا رولینگ بهتر از این نمیتونست آهنگی پیدا کنه که به شخصیت عمو ورنون بخوره.

نظرات (3)
زمان ثبت : پنج‌شنبه 5 مهر 1397 ساعت 14:56 [لینک نظر]
نویسنده : مهشاد
وب/وبلاگ :
امتیاز : 0 0
سلام
من تازه میخوام شروع کنم اما لینک فصل های قبل رو برداشتید.. ممکنه برام ایمیلشون کنید لطفا؟خیلی خیلی ممنون
پاسخ:
سلام، خوشحالم به جمعمون پیوستی. براتون ایمیل کردم.
زمان ثبت : شنبه 31 شهریور 1397 ساعت 17:32 [لینک نظر]
نویسنده : روزالیند فرانکلین :))
وب/وبلاگ :
امتیاز : 0 0
من فصل سوم رو تازه شروع کردم... هر فصل رو بارها گوش میکنم .. امیدوارم همین طور ادامه بدم.
پاسخ:
عاااالیه، آفرین. من به همتون افتخار میکنم که اینقدر با پشتکار دارید ادامه می دید.
زمان ثبت : شنبه 31 شهریور 1397 ساعت 15:50 [لینک نظر]
نویسنده : گیتی
وب/وبلاگ :
امتیاز : 0 0
قطعا میرایی. اولین چیزی که راجع به نامیرایی یه ذهنم میاد اینه که دیگه هیچ انگیزه ای برای انجام هیچکاری واسه آدم نمیمونه. هیچ توجیهی نداره که چرا یک کاری رو امروز انجام بدی و نذاری واسه فردا وقتی زمان نامحدود در اختیار داری. اساسا زمان هم معناشو از دست میده. خیلی اتفاق وحشتناکیه. بنظرم دانشمندا باید دنبال این باشن که چیکار میشه کرد که ما در طول عمرمون هیچوقت مریض نشیم. یعنی بجای کمیت تمرکز رو بذرن روی کیفیت زندگی.
پاسخ:
کاملا درسته ولی آنهایی که الان پول و قدرت دارند کاملا از وضعیتشون راضی هستن و میخوان قله های بیشتری رو فتح کنند پس برای اون ها نامیرایی مهم تره. وقتی نامیرا بشن فکر کنم ناخودآکاه بیمار هم نمیشن.
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
ایمیل :
وب/وبلاگ :